Produkty Promowane naszej firmy
|
|
|
|
Opis produktu:
Jako barek, nadaje się doskonale, zrobiony na wzór mebli gdańskich wg projektu złożonego z wymagań wizalnych klienta na podstawie naszych wzorów, p ...
Nazwa katalogowa:
Komoda Barowa - Barek KM009
Dostępność:
na zamówienie
Wymiary:
wys - 130 cm, dł - 275 cm, szer - 70 cm.
|
|
|
|
|
|
|
|
Opis produktu:
Skórzane sofy bogato rzeźbione 3 osobowe wykonane z drewna dębowego (możliwa opcja rozkładana powierzchnia spania 190x140 dopłata 600,00)
Do kompl ...
Nazwa katalogowa:
Sofa z postumentami koni - SF006
Dostępność:
na zamówienie
Wymiary:
wys - 95 cm, dł - 190 cm, szer - 95 cm.
|
|
|
|
|
|
Obok mebli nawiązujących do form renesansowych, rozwinęła się w Gdańsku produkcja mebli, których twórcy odwoływali się do wzorców barokowych. Nastąpiło to jednak nie wcześniej jak w trzeciej ćwierci XIX wieku.
Kopiowanie mebli barokowych, często bardzo wierne, stało się niezmiernie interesującym zjawiskiem artystycznym i społeczno-kulturowym. Przyczyny powstania tego nurtu wydają się głębokie, sięgające społecznej potrzeby określenia tożsamości kulturalnej i historycznej.
Tłumaczenie tego zjawiska kształtowaniem gustów pod wpływem panującego w sztuce historyzmu wydaje się mało zadowalające.
Nie można wykluczyć, że inspiracja artystyczna zrodziła się w kręgu osób skupionych w towarzystwach kulturalnych.
Już w 1835 r. powstało Towarzystwo Przyjaciół Sztuki (Kunstverien), którego jednym z założycieli był Johann Carl Schultz, malarz i grafik, urodzony i działający w mieście przez wiele dziesięcioleci.
Organizowane przez towarzystwo cykliczne wystawy, eksponujące również dzieła rzemiosła artystycznego, musiały zwrócić uwagę przedstawicieli lokalnego rzemiosła na historyczną spuściznę minionych epok.
Już na pierwszej wystawie, w 1836 r., eksponowane były modele wyrobów ciesielskich. Cieśla G. S. Schneider Mł. Wystawiał model więźby kościoła i wieży, trzej inni modele kręconych schodów. Stolarze prezentowali modele gzymsów i fryzów.
W opini współczesnych wystawy uzyskiwały pochlebne recenzje. Widziano w nich "źródło ożywienia pilności artystycznej".
Zasługi Johanna C. Schultza na polu ratowania spuścizny artystycznej były ogromne. W 1841 r., wygłosił odczyt pod znamiennym tytułem: O Starożytnych przedmiotach rzemiosła artystycznego. Nie pozostawał obojętny wobec odzierania wnętrz mieszczańskich z artystycznego wystroju. Interweniował u władz miejskich w sprawach związanych z rozbiórkami budynków i murów miejskich. Sprowadził do Gdańska poznanego w Rzymie rzeźbiarza Rudolfa Freitaga, który założył i prowadził tutaj szkołę sztuk plastycznych.
W 1856 r., udało się Schultzowi powołać Towarzystwo dla Zachowania Starych Budowli i Zabytków Sztuki Gdańska, którego celem była ochrona spuścizny artystycznej i historycznej miasta.
Był jego duszą i najaktywniejszym członkiem, o czym świadczy rozwiązanie stowarzyszenia w dwa lata po śmierci założyciela. A. Randt, gdański malarz i grafik, pisał o nim: dla starożytności swego miasta ma Johann C. Schultz miłość szczególną, ale jego starania, aby liczne zabytki zachować od zniszczenia rozbijają się o kramarską mentalność władz miasta.
Nostalgia za utraconą świetnością miasta i wierność spuściźnie przekazywanej tradycją towarzyszyły wielu obywatelom w XIX wieku, o czym świadczą pamiętniki i powoływanie instytucji muzealnych.
Rosnąca w końcu XIX wieku liczba mieszkańców wymuszała jednak wiele prac adaptacyjnych w kamienicach Głównego Miasta. Dzielono wysokie sienie, tworząc dodatkowe kondygnacje mieszkalne i pomieszczenia handlowe. Likwidowano zabytkowe schody i galerie. Pilną potrzebe gromadzenia usuwanych elementów wystroju wzięło na siebie Muzeum Rzemiosł Artystycznych (Kunstgewerbemuseum).
Obok wyjątkowych dzieł kunsztu cechowego w jego zbiorach znalazło się również wiele przedmiotów o skromnym charakterze. Muzeum nabywało nie tylko stylowe meble gdańskie i północno europejskie, ale także schody, boazerie i drzwi z kamienic mieszczańskich.
Często główną wartością wielu obiektów była jedynie dobra robota stolarska. Posłannictwa Muzeum nie utożsamiano więc wyłącznie z realizacją pojęcia świątyni sztuki, a raczej rozumiano jako misję związaną z ochroną szeroko rozumianej kultury mieszczańskiej.
W latach sześćdziesiątych XIX wieku pojęcia narodowych odrębności i potrzeba ochrony spuścizny kulturalnej towarzyszyły zapewne w tym czasie wielu gdańszczanom.
W tym nurcie należy szukać również pobudek i motywów inspirujących rozwinięcie neobarokowej produkcji mebli gdańskich na taką dużą skalę.
Znakomitą ilustracją rozbudzonego zainteresowania przeszłością rodzinnego miasta jest neobarokowa ława skrzyniowa z końca XIX wieku.
W wysokim zapleczu wieńczonym gzymsem z herbem Gdańska przedstawiona została wielopostaciowa scena rozgrywająca się we wnętrzu kościoła Najśw. Panny Maryii, na tle tryptyku Hansa Mamlinga Sąd Ostateczny oraz zegara Hansa Duringera.
Wystrój rzeźbiarski ławy, akantowe ornamenty, mięsiste owoce, lwy i spiralnie toczone kolumny kopiowały formę dekoracji barokowych.
Podobnych ław dokumentujących rzeźbionymi scenami historię miasta, powstało wiele. Zachowały się liczne w zbiorach prywatnych, muzealnych i budynkach użyteczności publicznej (Ratusz Starego Miasta).
Zaczęła się rozwijać produkcja wielkich kompletów mebli. Powstawały garnitury mebli do jadalni złożone z wielkich kredensów, stołów i kilkunastu krzeseł. Powiększano je o bufety i różnej formy małe stoliki.
Najpowszechniej zachowały się komplety gabinetowe, złożone z szaf bibliotecznych, wielkich rozmiarów biurek, uzupełniane fotelami z wysokim oparciem, ławami, stolikami i zegarami szafkowymi. Komplety gabinetowe odznaczały się dużą różnorodnością szaf bibliotecznych. Obok niewielkich szaf jednodrzwiowych, występowały dwudrzwiowe i trzydrzwiowe, często o szklonej powierzchni bocznych drzwi. W wielu odmianach produkowane były również wielkie szafy odzieżowe, szafy na podstawie stołowej i różnego rodzaju mniejsze szafki, również narożne. Wykonywano je z dużą starannością. Część z nich bardzo wiernie nawiązywała w swojej formie do snycerskiej oprawy szaf barokowych.
Wstęgowe dekoracje snycerskie umieszczane na pilastrach cechowała duża biegłość warsztatowa i poprawność formalna. W wielu szafach zasadniczą odmianę stanowiły skręcone spiralnie kolumny wprowadzone na jej front.
W gzymsie wieńczącym szafy oraz w górnej partii zaplecka krzeseł przedstawiano herb Gdańska. Tarcze trzymały lwy.
Na listwie oparcia krzeseł, pod herbem, występował często napis:
NEC TEMERE NEC TIMIDE (Ani bez zastanowienia, ani bojaźliwie).
Wyroby meblarskie, utrzymane w typie neobarokowych mebli gdańskich, charakteryzuje zróżnicowany poziom wykonania.
W wielkiej gamie mebli z kolekcji prywatnych i muzealnych dają się wyróżnić zespoły mebli o bardzo wysokim poziomie artystycznego wykonania. Pochodzą z warsztatów, które nawiązywały do form barokowych nie tylko dekoracją plastyczną, ale trzymały się wzorca również pod względem ikonograficznym i technologicznym.
Te meble były robione w naturalnej tonacji dębiny, a nierzadko również fornirowane orzechem.
Znane są przykłady szaf powtarzających program ikonograficzny związany z przemijaniem czasu.
Artyści pracujący w duchu neobaroku gdańskiego stworzyli wiele odmian stołów i małych stolików, których blaty zdobiły intarsje o skromnym charakterze, najczęściej ograniczane do układów geometrycznych. Małe stoliki miały zróżnicowany kształt płyty i oskrzynienia.
Dużą popularnością cieszyły się stoliki o okrągłej płycie. W wielu egzemplarzach płyta miała kształt wieloboczny, kwadratowy lub prostokątny. Służyły jako pomocnicze stoliki w jadalniach i w salonach oraz do gier towarzyskich, o czym świadczą szachownice na płytach, opracowane w barokowej intarsji.
Wzorem mebli barokowych profilowane oskrzynienie zdobiły maski lwów a z krawędzi zwisały ażurowe fartuchy, utworzone z liści akantu i kwiatów.
Płaskorzeźbiony akant wkroczył również na krawędź płyty, czego nie stosowano w stołach barokowych. Wszelkie szczegóły różniły je od lekkich stolików okolicznościowych panujących w tamtym czasie w Europie Zachodniej.
Garnitury mebli stołowych otrzymywały duże komplety krzeseł z wysokim oparciem. Zaplecki flankowały skręcone spiralnie tralki, podtrzymujące zwieńczenie. Siedziska, a często nawet oparcia obijano ciemną skórą. Zachowywały zbliżoną formę, ale wyposażono je w zróżnicowane układy dekoracyjne.
Neobarokowe meble gdańskie najczęściej z ciemnego barwionego masywu dębowego. Zdecydowanie rzadsze były meble utrzymywane w naturalnym kolorze dębiny, ale trzeba przyznać, że stopień ich elegancji jest nie porównanie większy. Konstrukcja szaf wykonywana była na ogół z drewna sosnowego, natomiast snycerskie reliefy, kolumny i okleina były najczęściej dębowe.
Zasadniczą cechą mebli produkowanych przez warsztaty gdańskie w końcu XIX wieku było stosunkowo wierne i czyste w formie naśladownictwo wzorca barokowego, oraz wysoki poziom artystycznego wykonania.
Początek XX wieku przyniósł kompilacje stylistyczne. W jednym meblu łączono elementy dekoracji różnych stylowo epok. Towarzyszyła temu znacząca przesada w opracowaniu elementów konstrukcyjnych. Silnie skręcane nogi, masywność elementów i proporcji stały się charakterystycznymi cechami mebli schyłkowych lat neobaroku gdańskiego.
W tym nurcie powstała większość zachowanych kredensów i bufetów o dziwacznej formie.
Produkcja mebli tego typu trwała stosunkowo długo, niemal do lat dwudziestych XX wieku. W dużej mierze oparta na seryjnej produkcji fabrycznej, nie miała już wiele wspólnego z dziewiętnastowiecznym rzemiosłem artystycznym. W duchu panującego historyzmu wyposażano również wnętrza mieszkalne i budynki użyteczności publicznej w różnego rodzaju boazerie, drewniane stropy kasetonowe, schody, piece itp.
Dobrym przykładem nawarstwiania się stylów w obrębie jednej funkcji jest zespół kamienic przy ul. Ogarnej 11/12, stanowiący przynajmniej od trzeciej ćwierci XVIII wieku pijalnie piwa.
|
|
|
|
